چونان پیچک

پیچیده ام چونان پیچکبر پیکر پژمرده ی توکه جانی بدممتو را میان پیچاپیچ زندگیاز تو آموخته امدستانم را محکم تر از پیش بگیرهر بار تو با پای پیاده تا عشق آمدیاین بارمن پا به پای تومحبوب ِ آموزگارم!توشکل دیگر از عشق ،شکل دیگر از دوست داشتن هستیآنوقت مرا عشق می خوانی؟سوگند به "عشق" که از این حجم می میرمپیچک ِ پیچیده بر پیراهن ِ پیکرت راتنگ در آغوش بگیرمحبوبمآموزگارم... نوشته شده در دوشنبه یکم اسفند ۱۴۰۱ساعت ۹:۱۵ ب.ظ توسط ارکیده کوچکسرائی|